Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

σταχτη

Καποιες φορες
ακουγεται τοσο εντονα
ο αερας
εδω στο ρηχο μου ταφο
και το κλαμα
των πουλιων
σκιαζει ακομα και το φως του ηλιου
προβλεπτικη ικανοτητα
της πορειας μου
στο χωροχρονο
καποιες φορες
η οσμη των λουλουδιων
γινεται ισοδυναμο της μνημης μου
κι εγω
που μικρος
φωναζα
στο σκοτεινο αυτο δωματιο
οτι ειμαι ανικητος
βλεπω τωρα
τη σταχτη
τη σταχτη
και τα κοκκαλα αυτου του αιωνα
πως εφυγε ετσι μονος του
πως εγω
ενας μικρος πριγκηπας
ο θεος
ο μικρος χαρταετος
πως εγω
εμεινα στο θερος
στον καυτο ηλιο
τοσο ιδιος κι απαραλλαχτος
στη μεση
του χαους που δημιουργει
κανεις γυρω του
και καποια πραγματα
συνθηκες
εαυτοι
κανουν τοσο βαθια σημαδια
στο δερμα σου
που κανενα τεμνον οργανο
δεν ειναι ικανο
να απαλυνει
τον πονο σου.
Πολλες φορες οι ζωσες ψυχες
που περιβαλλουν
την περιδινουμενη σαρκα σου
επιθυμουν να σηκωσουν το βαρος σου
μα πως να εμπιστευτεις
πως να εμπιστευτεις
πως να εμπιστευτεις
καποιον που ξεχνα
ποσο θαρρος
θελει
να σταθει μαζι σου
αντικρυ
στα παιδικα σου ονειρα.

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

το πισω δωματιο

Εγινα ασταματητος ολεθρος
ολα τα οπτικα πεδια
που μπορεσα να κατακτησω
εγιναν το επομενο κλικ
κατω απ' το βλεμμα σου
κι αυτη ακομα η υπομονη
το θειο αυτο δωρο
αδερφη της σιωπης
που γνωριζα
να οριζω
μετατραπηκε ολο μανια
σε ορυμαγδο
σε χτυπο αεροπλανοφορου
η αργη μου σηψη
κλεινεται
σ' αυτες τις για σενα αοριστες λεξεις
κι αν εμαθα
γιατι σιγουρα το εκανα
κατι απο σενα
ειναι πως να μην τιμωρω πια τον εαυτο μου
ειναι σιγουρα πιο ασχημο
και αυτοτιμωρητικο
να σε κοιτω
ετσι απλα
ανθρωπε
ερπετο
γυπα
ενα παιδικο τραγουδι
ακομα μεσα μου
ακουγεται
σαν παζλ ενωνω
τα καλωδια
να σε φερω πιο κοντα
προσπαθω
αληθεια προσπαθω.

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

κλειστο κυκλωμα

Μεθοδικα ανεμελος
ανεστιος
σκληρος παριας
γραφω συνεχως
ελεγειες
να υμνω
το τελος μου
να υμνω
την πικρη καταδικη μου
καθαγιαζω τα λαθη μου
και οι ανθρωποι
που γνωριζω
και αγαπω
ερπουν στο στηθος μου
για μια θεση
στον ηλιο
επιφανειακα δραματα
να δω κι εγω
το αγερωχο βλεμμα
του δυναστη
φωτογραφιζω μεθοδικα ανεμελος
τις ποζες προγενεστερων
ανυποτακτων
μοναδικων
δεν θα υποταχτω
στην πνευματικη ναρκη
που απλωθηκε γυρω μου
και δεν θα υπηρετω
κατι στο οποιο δεν πιστευω.

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

ταμπορ

Εκει που οι ανθρωποι
κλειδωνουν τα συναισθηματα
βρισκεται το μυστικο σου
εσχατη προδοσια
να φυλακιζεις το κορμι σου
στο δρομο περνωντας
σκορπιες εικονες
ενα μεγαλο γκριζο αυτοκινητο
κυοφορει το μισος
αφου δεν καταλαβες
τι θελει ο νανος
ο ετερος νανος στο σπιτι σου
πως εσυ γραφεις ερωτικα
στιχακια;
πως εσυ μετα βδελυγμιας
παγιδευσες το δακρυ μου
αλλα θαυμαζες κρυφα
τη μισαλλοδοξια;
Μαλλον ποτε δεν θα καταλαβω
τι θα πει θεατρικος συγγραφεας.
Εχω στο λαιμο μου δυο θηλιες
και κρυα χερια
ασμα
κυκνειο
ω τρελε επιλογε
της ακτινοβολιας αιθουσα
ιερεια
με τα ματια σου
τοσο σφιχτα ηταν
που με κοιταζες
νουθετουσες
νομοθετουσες
και σημερα μολις
καταλαβα
πως αγαπησα πολυ
τον εαυτο μου
για να σε συναντησω
αγαπησα πολυ
το ψεμα σου
σαρκοβορο πλασμα
για να κατανοησω
το χρωμα σου.
Γυρισα ξανα εκει που αισθανομουν
ασφαλεια
εκει γυρισα
χειλη στο λαιμο
μια καθετη γραμμη
αναμεσα στα ποδια
ενα χαμογελο
κι ολα
ολα μου τα μυστικα
εχασαν πια το νοημα τους.

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

φουμπο

Χωρις αμφιβολια
εσφαλα
ολα τα βραδυα
της αποδοχης μου
τα βραδυα
αυτα
της προσευχης
απογνωσης
θυμηδια πισω απ' το βλεμμα σου
ποσο παγερο
θα ηταν αραγε
αυτο το τελευταιο
βραδυ σου;
ποσο αραγε σκοτεινο
το παρελθον σου;
μετα κοιταξα μεσα
στο παραθυρο
ματια μου
ναι
τα ματια σου
τοσο σφιχτα
κλεισμενα
να μη δεις
εμενα
τοσα χρονια πριν
ημουν εγω
στα πλακακια
στο πατωμα
ανηλεης
πολεμος
να βγαλω τα ματια μου
αυτα
που θα σε κοιταζαν
σ' αυτο το σαλονι
χρονια αργοτερα
ηθελα
ηθελα αληθεια
να διωξω
την καταρα μου
ηθελα να διωξω
την ευχη σου
τοσα λαθη
που επνιξαν
εμενα
πνιγηκα
αληθεια
κι εσυ ποτε δεν ειπες
μια λεξη
να ερθεις
σε μενα
μ' αφηνες να ξεροσταλιαζω
στο κρυο
δεν μ' εμαθες
να πληρωνω
τις επιλογες μου
δεν μ' εμαθες
αφου
δεν ηξερες
το μαρτυριο που
εσπειρες
γονε μου
γονε μου
σακατη
σπερμα μου
προσευχη μου
αγαπη μου
δεν ηξερες
αν αγαπουσα κι εγω
εσενα
πιο κοντα
πιο κοντα
εκει που δυει ο ηλιος
παλευω την καταθλιψη μου
παλευω την τιμωρια μου
νυμφη
τερας
εκει που θελω να φτασω
παρε με μαζι σου
να ειδες που σε κοιταζα
παγερα
μολις που εμπαινε ο ηλιος
απ' το βρωμικο παραθυρο
δεν σε κοιταξα ποτε
ισια στα ματια
σαν αντρας
κι εγω
σου ειπα με τη σειρα μου
ψεματα
αυτο που ηθελες
ακουσες πριν φυγεις
τιμωρηθηκα
κοκκινο χρωμα
του φοβου
πισω απ' το τζαμι
ποσο σου λειπω
αραγε
γιατι κι εγω
προσπαθω
να μου λειψεις
κι εγω
προσπαθω
να μου λειψεις.

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Σεπτεμβριος

Αυτο το Σεπτεμβρη
ακομα
πως ανοιγω το πουκαμισο μου
και να
χτυπαει η καρδια μου
στον αγερα
το ξερω απαγορευεται
μα σαν δεν εχω φως
τι αλλο μπορω
ν' αγορασω;
Σαν δεν εχω σκοταδι
τι αλλο μπορω
να χασω;
Εκμαυλιστη μου
αγερα μου
αγερα
πικρο μου αγορι
πικρα μου λογια
ολο σας σκεφτομαι
ολο σας αγαπαω
μα δεν θυμαμαι
ν' αγαπησω
εμενα
δεν θυμαμαι
αυτο το Σεπτεμβρη
το μεσοπολεμο
και τις αλλες
ανιερες
αμαρτιες μου
γλυκια μου αγαπη
δεν ειναι πια μακρια
το τελος μας
δεν ειναι πια μακρια
ο ηλιος.


Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

421

Ξεθωριαζω
οπως ξεθωριαζουν
οι μερες
γυρω μου
αυτη η σιωπη
να παρω κι αλλα
αυτοκολλητα
ειδη προσωπικης χρησης
αναλγησια
ακομη
ενα βραδυ
απογνωση
ελα
εδω
πανω μου
σφιχτα
πανω μου
οπως πετανε
τα πουλια
οπως πετανε
οι αγγελοι
να σε μυρισω
να σε
καταβροχθισω
για να μην
τρελαθω
αρκετα
για να μην
σε χασω
σε σημαδεψα
εγω
αυτο το φως
πανω μου
αυτη η σιωπη
αφησε με να σε βρω
αφησε με να σε βρω
να παρω κι αλλα
εφοδια
κι αλλα
χρησιμα αντικειμενα
να ζησω.